คมอะไร ไม่คม เท่าลมปาก
คมมีดแม้ คมมาก ปากคมกว่า
คมคำใคร ว่าคม ชมวาจา
ไม่คมกล้า เท่าคม  คารมกลอน



ถ้าไม่มีสุนทรภู่เกิดคู่ชาติ
ภาษาอาจ ขาดศิลป์ จนสิ้นศักดิ์
แต่เพราะมี กวีสง่า  เอกอาลักษณ์
แผ่นดินสยาม จึงประจักษ์  "ชาตินักกลอน"

แก้วกวี สี่แผ่นดิน สิ้นเพียงร่าง
งานที่สร้าง ยังเห็น เป็นอนุสรณ์
ฝากคารม ประดับหล้า กล่อมนาคร
ทุกบทตอน อักษรศิลป์ ไม่สิ้นมนต์

งานนิราศ เก้าเรื่อง กระเดื่องหล้า
มีคุณค่า ควรเมือง แต่เบื้องต้น
ร่างลาลับ ผลงาน แทนร่างตน
อนุชน ได้ศึกษา มาบัดนี้

สุนทรภู่ ผู้อาภัพ ล่วงลับแล้ว
กวีแก้ว สถิตสวรรค์ ชั้นสุขศรี
แม้คืนวัน ผันผ่าน เนิ่นนานปี
ศิษย์ยังมี บรมครู อยู่กลางใจ


ฝังไว้ในอดีตโพ้น       เพรงกาล
ดวงตะวันแห่งวาร      วาดฟ้า
ชีวิตเริ่มหวังศาน        ติสุข
รอต้นไม้ใบหญ้า         ต่างเหย้าเนานิรันดร์



ศีลธรรมนำผู้มุ่ง         บำเพ็ญ
เกิดสุขทุกข์เช้าเย็น    ป่ายร้อน
มวลชนที่แลเห็น         ธรรมรอบ  แล้วนา
หลีกชั่วทำดีซ้อน         สืบสร้างทางเกษม