ในสมัยมัธยมปลาย ข้าพเจ้ารู้สึกมีความสนใจในดนตรีพื้นเมืองอีสานเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะพิณ ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีประเภทดีด เมื่อข้าพเจ้าได้ยินเสียงพิณบรรเลงขึ้นมา รู้สึกว่าอยากเล่นเป็น เสียงมันไพเราะ ทำให้แสดงถึงศิลปวัฒนธรรมพื้นบ้านอีสานที่เราควรอนุรักษ์ไว้ และข้าพเจ้านึกในใจว่า"ทำไงเราถึงเล่นเป็นเหมือนเขา"

 

วิธีเรียน สำหรับวิธีเรียนรู้ของข้าพเจ้าในการเล่นพิณก้อได้ศึกษามาจากหลายทาง โดยเริ่มต้นแรกๆข้าพเจ้าได้เรียนรู้กับคุณตาของข้าพเจ้าเอง ซึ่งเป็นผู้มีประสบการณ์และเชี่ยวชาญด้านการเล่นพิณ ทั้งการฝึกเรียนรู้เสียงแต่ละสาย ตัวโน๊ต รวมไปถึงการจับพิณที่ถูกต้อง

วิธีจับพิณ
ผู้ดีดพิณสามารถนั่งหรื่อยืนดีดก็ได้ ท่านั่งควรวางตัวพิณไว้ขาขวาหรือขาซ้ายที่ถนัด สามารถนั่งได้หลายแบบ เช่น นั่งขัดสมาธิ นั่งพับเพียบ ตามแต่ผู้ที่ดีดถนัด การกำมือซ้ายที่ คอพิณ ควรกำอย่างหลวม เพื่อสามารถเคลื่อนย้ายนิ้วไปตามคอพิณได้สะดวก โดยใช้หัวแม่มือซ้าย

แต่อย่างไรก็ตามวิธีเรียนรู้แบบนี้เข้าใจยาก ข้าพเจ้าจึงได้ศึกษาเรียนรู้เพิ่มเติมจากหนังสือการสอนดีดพิณและวีซีดีการสอนดีดพิณของ อ.โสโชค สู้โนนตาด เรียนรู้ควบคู้ไปกับวิธีแรก ทำให้เข้าใจได้รวดเร็วมากยิ่งขึ้น

ผลการเรียน ทำให้ข้าพเจ้าได้รู้จักพิณมากขึ้น ทั้งวิธีการจับพิณ ตัวโน๊ต รวมไปถึงสามารถเล่นบรรเลงเพลงได้ ซึ่งได้แก่ เพลงค้างคาวกินกล้วย ลายโปงลาง ลางลมพัดพร้าว ลายนกไซบินข้ามทุ่ง จนจบเพลงได้ นอกจากนี้แล้วการเล่นพิณยังทำให้ข้าพเจ้าได้เข้าใจในศิลปวัฒนธรรมพื้นบ้านอีสานได้ดียิ่งขึ้น ซึ่งเป็นสิ่งที่ควรอนุรักษ์ไว้เพื่อชนรุ่นหลังได้ศึกษาต่อไป 

ข้อคิดที่ได้จากประสบการณ์

-ความตั้งใจที่ทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ย่อมจะทำให้ประสบผลสำเร็จ

-การเล่นดนตรี จะทำให้มีสมาธิในการเรียนมากขึ้น

-การฝึกฝนบ่อยๆ จะทำให้เกิดการเรียนรู้ที่หลากหลาย

เอกสารอ้างอิง

-หนังสือและวิซีดีการสอนดีดพิณของ อ.โสโชค สู้โนนตาด

-ขอขอบคุณ คุณตาปีนัง ปัททุม ที่ให้คำแนะนำในการดีดพิณ

ภาคผนวก

http://www.youtube.com/watch?v=f6v8dl9A_-w

http://www.youtube.com/watch?v=yo5OzZVsx7k

http://www.youtube.com/watch?v=yaZgYgJ-xqM

บันทึกเมื่อ 19 สิงหาคม 2553

ปรับปรุงเมื่อ 4 กันยายน 2553