เรื่องเล่าปีที่ 1 การเดินทางคือชีวิต

ได้มีโอกาส หรือว่าชีวิตเปลี่ยน(ไม่ค่อยแน่ใจ) ต้องเดินทางเข้ากรุง ทำหน้าที่หาความรู้เพิ่มเติม เพื่อมาดูแล คนไข้ที่น่ารัก ที่เค้ารอคอยโอกาส และรอคอยความหวัง

สมัยเมื่อ 7 ปีที่แล้วความเจริญก็ถือว่ายังไม่มากเท่าสมัยนี้ ตัวเราต้องเดินทางไปศึกษาต่อที่ รพ.รัฐแห่งหนึ่ง จาก รพช. ต่างจังหวัดมุ่งหน้าเข้าสู้ความเจริญ รพ. ที่ไปนั้นอยู่ใจกลางความเจริญ..........แต่.....ภาพที่เห็นไม่ใช่อย่างที่คิด ภายในสถานที่แห่งนั้นไม่ได้มีความเจริญหรือความสวยงามใดๆ รอเราอยู่ ในนั้นมีแต่การรอคอย แววตา สีหน้า แสดงถึงการอดหลับอดนอน มีรองเท้าเรียงรายวางต่อกันเป็นแถวยาวเกือบล้นไปถึงถนน (คือวิธีการต่อแถวเพื่อรอรับบัตรคิว)

เรานึกในใจว่า ....นี่คือเมืองที่มีแต่ความเจริญ แต่เหตุใดถึงหนาแน่นไปด้วยผู้คนที่ใช้ภาษาแต่งต่างกันไป มากมายขนาดนี้

เมื่อนาฬิกาเข้มสั้นถึงเลข 7 เข็มยาวถึงเลย 6 นั่นคือ 7.30 น. ผู้หญิงในชุดสีขาว ร่างท้วม ใส่หมวกสีขาว แววตา สีหน้า อิฐโรย ไม่รับแขกเท่าที่ควร แต่....นั่นคือหน้าที่ของเธอ และแขกของเธอก็มากันเยอะพอสมควร ผู้หญิงในชุดสีขาวทำหน้าที่ของตัวเองอย่างขมักเขม้น เสียงเธอดัง ฟังได้ชัดเจนไกลๆ (แถวบ้านเรียกว่าตะโกน^^) เรียกคนไข้มารับคิว

ซักประวัติคนไข้ตามหน้าที่ จนมาถึงเคสที่เราจะเล่าให้ฟังนี้

เคสนี้เป็นหญิงชราวัย 65 หูตานั้นฟ่าฝาง ใบหน้ายิ้มแย้มตลอดเวลา เดินมาเท้าป่าวๆ ไร้ลูกหลานดูแล (พรางคิดว่านั่นจะใช่เด็กในสังกัดเราไหมนะ แอบขำว่ามาไกลขนาดนี้ยังไม่พ้น) วันนั้นคุณยายใส้เสื้อสีขาว ผ้าถุงเก่าๆลายดอกไม้ ด้วนกลิ่นตัวที่แรงจนคนรอบข้างได้กลิ่น หลายคนมองยายด้วยแววตาเวทนา หลายคนสงสาร แต่ทุกคนก็รอว่าจะถึงคิวหรือยัง ไม่มีใครสนใจคุณยายวัย 65 นี้เลย

แต่คุณยายก็ยังคงนั่งยิ้มรอคิวแบบมีความหวัง และในที่สุดหมอก็อดไม่ได้ (ชอบคนแก่แบบว่าหูไม่ค่อยดี เวลาคุยด้วยแล้วหมอรู้สึกสนุก) แล้วก็เป็นเช่นนั้น

หมอ:คุณยาย คุณยาย..???/**- ไม่มีการตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก555555+ คุณยาาาาาายยยยยยยย

ยาย;หันมายิ้มหวานๆ แล้วตอบว่า จ๋าาาาา หนูมีไรกับยายเหรอ

หมอ: ยายมาคนเดียวหรอ (เสียงดังกลางๆ)

ยาย :อ๋อ ใช่

หมอ: วันนี้เป็นอะไรมาจร๊ะยาย

ยาย: อ๋อ มันก็เรื่อยๆ ไม่หิวหลอก

หมอ: ห๊ะ!!!!!! (คิดว่าเราคุยกันคนละเรื่อง) พูดเสียงดังขึ้นอีก ยายเป็นไรมาหรอวันนี้ เดี๋ยวเผื่อช่วยได้จะได้ไม่ต้องเดินเดี๋ยวทำให้

ยาย: (มองหน้าหมอ ในแววตา งงๆ ว่ามึงพูดอะไรยาวขนาดนั้น งง มีคำถาม ไม่เข้าใจ ยาวไป ไม่ได้ยิน) แล้วยายก็ตอบว่า อ๋อกินแล้ว

หมอ :นึกอะไรได้อย่างหนึ่ง (พูดเบาๆแบบกระซิบอาจได้ผล) เลยกระซิบยายว่า ยายคะมีที่ดินเยอะไหม

ยาย :มองหน้าแล้วถามหมอกลับว่า เยอะ จะเอาไหมจะยกให้

หมอ: เฮ้ยยยยยยยยย มันใช่อ่าาาาาาาาาาาา

เดี๋ยวจะมาเล่าต่อนะคะ ^^