คำถอดเทปเป็นภาษาอีสานคำแปลเป็นภาษากลาง


โด่นม๊าแหล้วมี๊เด๊กหน้อยอยูสองค๊น
บอมี๊ผ๊อบอมี๊แม
กำพ่าผ๊อกำพ่าแมถั๊งสอง ถั๊งสองค๊น
ก่ะเล๊ยมื่อนึง ก่ะเล๊ยอ่อกไป่อยูท่งน๊า
อยูท่งน๊า ก่ะมี๊ปู๊กก่ะต๊อบหน้อย
ก่ะมี๊ถั๊งลางหนี่ ก่ะสิเอ่าเก๋บเอ่าไหว่ค๊วย
ไหว่งั๊วไหว่ค๊วย
แตวามี๊ค๊วยอยูสองโต่
พ๊อต๋กแลงม๊าหนิ ผู่หน้องสิฮ้องไห่
ผู่อ้ายก่ะเล๊ยวา
"บั่กหล่า มึ๊งเป่นหยังฮือฮ้องไห่แท่ะ"
โอ๊ย วาซั้นวา ผู่หน้องก่ะเล๊ยวา
"โอ๊ย บอเป่นหยังด่อก"
พ๊อดี่ ฝนก่ะต๋กล๊งม๊าแฮง
พ๊อต๋กล๊งม๊าแฮงแหล้ว ผู่หน้องก่ะแฮงฮ้องไห่คั๊ก
ฟ่าก่ะฮ้องเปี้ยงป้าง เปี้ยงป้าง ผู่หน้องก่ะแฮงฮ้องไห่คั๊ก
อ้ายก่ะเล๊ยถามวา
"บั่กหล่า มึ๊งเป่นหยังฮือฮ้องไห่แท่ะ"
หน้องก่ะบอปาก


นานมาแล้ว มีเด็กอยู่สองคน
ไม่มีพ่อไม่มีแม่
กำพร้าพ่อแม่ทั้งสองคน
วันหนึ่งก็เลยออกไปอยู่ทุ่งนา
อยู่ทุ่งนา ก็มีปลูกกระท่อมหลังเล็ก
ข้างล่างเอาไว้เก็บควาย
ไว้วัวไว้ควาย
มีควายอยู่สองตัว
พอตกเย็น น้องก็ร้องไห้
พี่เลยถามว่า
"น้องเอ๊ยเป็นอะไร ทำไมร้องไห้"
น้องก็ตอบว่า
"ไม่เป็นอะไรหรอก"
พอดี ฝนก็ตกหนัก
ยิ่งฝนตกหนัก น้องก็ยิ่งร้องไห้
ฟ้าก็ร้องเปรี้ยงปร้างๆ น้องก็ยิ่งร้องไห้เข้าไปใหญ่
พี่ก็เลยถามว่า
"น้องเอ๊ย เป็นอะไรทำไมร้องไห้จัง"
น้องก็ไม่ตอบ

บ่าดหนิ มี๊เสือโคงโต่นึง
ก่ะเล๊ยญ่างเข่าม๊าวาสิม๊ากิ่นค๊วย
เล๊ยเข่าไป่ลี่อยูใน๊คอกค๊วย
ก๊ะวาให่มั๊นมืด ให่มั๊นเดิ๋กจั๊กนอย จังคอยสิกิ่น
หลังจ่ากนั่น อ้ายก่ะเล๊ยถามหน้องอีกวา
"บั่กหล่า มึ๊งเป่นหยังคื๊อฮ้องไห่คั๊กแท่ะ"
ผู่หน้องเล๊ยวา "ข่อยย่านหง๊อนงอ"
ผู่อ้ายก่ะเล๊ยวา "ไส หง๊อนงอ
เดี๋ยวจั๊กนอยหง๊อนงอสิม๊ากิ่นมึงเด๊ะ ไห่เข่าคั๊กๆ เด้อ"
อ้ายก่ะเล๊ยบ่อกวาจังซี่
บ่าดหนิ เสือก่ะเล๊ยได่ยินผู่อ้ายวาจังซั้นก่ะเล๊ยวา
"แหม หง๊อนงอมั๊นสิกิ่นฮอดค๊นตั๊วหนิ
มั๊นสิบอกิ่นเสือเต่ะ"
บ่าดหนิ เสือก่ะต๊กใจ่
พ๊ออยูม๊าจั๊กแป๊บนึง เสือก่ะซันยู

ทีนี้ มีเสือโคร่งตัวหนึ่ง
เดินเข้ามาว่าจะมากินควาย
เลยเข้าไปซ่อนในคอกควาย
กะว่ารอให้มันมืด ให้มันดึกอีกหน่อย ถึงจะกิน
หลังจากนั้น พี่ก็เลยถามน้องอีกว่า
"เป็นอะไร ทำไมถึงร้องไห้จัง"
น้องตอบว่า "กลัวงอนง้อ"
พี่ก็ถามว่า "ไหนงอนง้อ
เดี๋ยวงอนง้อก็มากินหรอก ร้องไห้ดังๆ เลยนะ"
พี่ก็บอกว่าอย่างนั้น
ทีนี้ เสือได้ยินอย่างนั้นก็คิดว่า
"ขนาดคนงอนง้อยังกิน
แล้วมันจะไม่กินเสือเหรอ"

ทีนี้ เสือก็ตกใจ
สักครู่ เสือก็ตัวสั่นอยู่

คะโม๊ยก่ะเล๊ยวาสิม๊าลักค๊วยเด๊ะบ่าดหนิ
คะโม๊ยก่ะเล๊ยเข่าม๊าใน๊คอกค๊วย มั๊นก่ะมืดเน๊าะ
บอมี๊ไฟ๊เด๊ะแตกอน
สะหมัยกอนหนิสิมี๊แตไต้ก่ะบ่อง วาซั้นเถาะ
แหล่วบ่าดหนิ คะโม๊ยก่ะเข่าไป่เล๊ยไป่ค๊ำเบิง
ค๊วยมั๊นก่ะบออ้วนป่านได๋เน๊าะ บอคอยพี๊ป่านได๋
เพินก่ะค๊ำไป่ ค๊ำไป่หัว
โอ๊ย โต่หนี่คื๊อเป่นต่าจ่อยแท่ะ วาซั้นวา
บ่าดหนิคะโม๊ย เพินก่ะเล๊ยค๊ำไป่ถืกเสือ
เสือก่ะคึดใน๊ใจ่
"โอ๋ หนี่บ๊อเขาวาหง๊อนงอ หง๊อนงอ
มั๊นสิมากิ่นฮอดค๊นหนี่ฮือ วาซั้นวา"
บ่าดหนิ คะโม๊ยเล๊ยวา ค๊ำไปฮอดเสือวา
"โอ๊ คื๊อพี๊ดีแท่ะ" วาซั้นวา
คะโม๊ยก่ะจั๊บได่เสือ
เสือก่ะซันแหล่ววาหง๊อนงอสิกิ่นเน๊าะ
คะโม๊ยก่ะจั๊บได่เสือขึ่นม๊า
"ปั๊ดโท๊ ค๊วยโต่หนี่มั๊นเป่นค๊วยตู้ตั๊วหนิ"
"บอมี๊ฮอดเขา" วาซั้นวา "พี๊ก่ะพี๊"
บ่าดหนิ เพินก่ะเอ่าอ่อกม๊าจ่ากคอก ก่ะคีไป่เด๊ะ
เสือก่ะคึดใน๊ใจ่ "โอ๊ย หง๊อนงอมั๊นสิกิ่นกู่ย๊ามใด๋น๊อ

ทีนี้ ก็มีขโมยจะมาขโมยควาย
ก็เลยเข้าไปในคอกควาย ในคอกก็มืด
เพราะเมื่อก่อนไม่มีไฟ
สมัยก่อนนี้ มีแค่ไต้กระบอง
แล้วทีนี้ ขโมยก็เลยเข้าไปคลำดู
ควายก็ไม่ค่อยอ้วนซักเท่าไหร่
ขโมยก็คลำไป คลำไปตรงหัว
โอ๊ย ตัวนี้ผอมจัง

ทีนี้ ขโมยก็คลำไปถูกเสือ
เสือก็คิดในใจ
"โอ้ นี่เหรอที่เขาเรียกว่างอนง้อ
มันจะกินแม้กระทั่งคน"
ทีนี้ ขโมยคลำไปถึงเสือก็เลยว่า
"โอ้โห ตัวนี้ทำไมอ้วนดีจัง" ว่างั้น
ขโมยก็จับได้เสือ
เสือก็คิดว่า งอนง้อจะกิน

ขโมยก็จับเสือขึ้นมา
"ปัดโธ่ควายตัวนี้มันเป็นควายไม่มีเขานี่นา"
"เขาก็ไม่มี อ้วนก็อ้วน"
ทีนี้ ขโมยก็เอาเสือออกมาจากคอก แล้วขี่ไป
เสือก็คิดในใจ "โอ๊ย งอนง้อจะกินกูเมื่อไหร่น้อ"

บ่าดหนิ คะโม๊ยก่ะคีหลังเสือไป่จ่นฮอดเลาะสิแจ้ง
มั๊นก่ะพ๊อพุมพูหนี่เน๊าะ คะโม๊ยก่ะเล๊ยเห๋นล๊ายเสือพ้าดกอน
คะโม๊ยก่ะต๊กใจ่ เต้นล๊งจากหลังเสือ ปึ๊บปั๊บ
คะโม๊ยก่ะแลนขึ่นต้นไม่ วุ๊บ วุ๊บ วุ๊บ วุ๊บ
เสือก่ะต๊กใจ่คื๊อกั่น
โอ๊ย มั๊นสิบอกิ่นกู่ล่ะด๊า
เสือก่ะแลนไป่ บ่อกมู บ่อกพวก "ม๊าเบิง ม๊าเบิงสู ม๊าเบิง ม๊าเบิง หง๊อนงอ หง๊อนงอ ยาให่มั๊นกิ่นกู่ตาย"
เสือก่ะเอิ้นมูม๊า
บ่าดหนิ คะโม๊ยก่ะเห๋นมูเสือม๊าหลายเน๊าะ
วาแมนเสือสิม๊ากิ่น เอิ้นมูสิม๊ากิ่นเจ้าของ
คะโม๊ยก่ะซันบักคั๊ก จั๊บต้นไม่
เพินก่ะแฮงปี่นขึ่นไป่สูง
ก่ะเล๊ยไป่ถืกหง่าแห่งเด๊ะบ่าดหนิ ต๊กตุ๊บล๊งม๊า
เสือต๊กใจ่ก่ะแลนหนี เสือก่ะเล๊ยแต่กแย้กกั่นอยู
มั๊นก่ะเล๊ยบอได่อยูเป่นมูกั่น
นิท๊านเลืองหนี่สอนให่ฮู้วา ยาไป่เซือค๊ำค๊นอืนกอนสิได่สัมพั๊ดด้วยโต่เอ่ง


ทีนี้
ขโมยก็ขี่หลังเสือไปจนเกือบสว่าง
มันก็มีแสงสว่างรำไร
ขโมยก็เลยเห็นลายเสือพาดกลอน
ขโมยก็ตกใจ โดดลงจากหลังเสือ
ขโมยก็วิ่งขึ้นต้นไม้
เสือก็ตกใจเหมือนกัน
โอ๊ย งอนง้อจะไม่กินมันแล้วเหรอ
เสือก็วิ่งไปบอกเพื่อน "มาดู มาดูเร็วเพื่อน มาดู
มาดู งอนง้อ งอนง้อ อย่าให้งอนง้อกินมันนะ"
เสือก็เรียกพวกเพื่อนมา
ทีนี้ ขโมยเห็นเสือพาพวกมาเยอะ
ก็คิดว่าเสือจะมากิน เรียกพวกมากินตัวเอง
ขโมยก็ตัวสั่น จับต้นไม้
แล้วก็ยิ่งปีนขึ้นไปสูง
ก็ปีนไปถูกกิ่งไม้แห้ง กิ่งไม้แห้งหักเลยตกตุ๊บลงมา
เสือตกใจพากันวิ่งหนี ก็เลยแตกแยกกันอยู่
เลยไม่ได้อยู่กันเป็นพวกเป็นฝูง
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าไปเชื่อคำพูดของคนอื่นจนกว่าจะได้รู้ด้วยตัวเอง