กีฬาพื้นบ้านเป็นการละเล่นในท้องถิ่นซึ่งสมัยนี้น้อยมากที่เด็กๆจะเล่นกีฬาพื้นบ้านกัน เพราะปัจจุบันเทคโนโลยี่เข้ามามาก ทำให้คนรุ่นใหม่ไม่ค่อยได้เล่นกันจึงทำให้การละเล่นพื้นบ้านค่อยๆหายไป

       กีฬาพื้นบ้านเป็นวัฒนธรรมที่ร่วมกันทำขึ้นเพื่อให้สนุกสนามและอื่นๆ ในแต่ละท้องถิ่นบางอย่างอาจจะเหมือนกันกับท้องถิ่นอื่น และบางอย่างอาจจะแตกต่างกันไปบ้างตามความนิยมแต่ละถิ่นนั้นๆ

      กีฬาพื้นบ้านภาคเหนือ เช่น รถม้าเสียม ชาวเหนือนิยมนั่งรถม้าจนเป็นที่ติดปากของชาวต่างชาติว่ารถม้าชาวสยามต่อมาสำเนียงที่รถม้าชาวสยามเพี้นไป  เป็นรถมาชาวเสียม    คำว่าเสียมหมายถึงสยามหรือไทยนั้นเอง เป็นต้น

    กีฬาพื้นบ้านภาคอีสาน เช่น ตีนเลียน  ทำจากไม้กระดานรูปวงกลม โดยจะเจาะรูตรงกลาง แล้วใช้ไม้ไผ่ประมาน 2 เมตรผ่าครึ่งยาว 12 นิ้ว วิธีการเล่น ผู้เล่นจะยืนเรียงกันโดยใช้ไม้ไผ่ด้านปลายว่างที่บ่า เมื่อได้ยินสัญญานบอกให้เริ่มวิ่ง ผู้เล่นจะต้องดันตีนเลียนให้วิ่งออกไป เพื่อให้ถึงเส้นชัยก่อนเป็นคนแรกจะเป็นผู้ชนะ เป็นต้น

     กีฬาพื้นบ้านภาคใต้ เช่น สะบ้า นำเอาลูกสะบ้าในการเล่นซึงมีเปลือกแข็ง มีลักษณะกลม การเล่นจะต้องมีลูกหนึ่งตั้งไว้ ผู้เล่นจะเล่นทีละคนก็ได้ แบ่งออกเป็นสองฝ่าย แล้วล้อลูกสะบ้าให้ใกล้กับลูกที่เราตั้งที่สุดจะเป็นผู้ชนะ เป็นต้น

      กีฬาพื้นบ้านภาคกลาง เช่น หมากเก็บ ใช้สิ่งสมมุติเป็นสิ่ง 5 ก้อน แล้วทำให้ลูกหมาก 5 ก้อนกระจายบนพื้นกระดาน จะมีการรับ การโยน หมากตามสแตป แล้วแข่งกันว่าใคร รับลูกโยนลูกหมากได้ดีกว่ากัน จะเป็นผู้ชนะ เป็นต้น

       เรามีกีฬาพื้นบ้านมากมายหลายประเภค เราควรอนุรักษ์ไว้เพื่อสืบทอดวัฒนธรรมของเรา