ประเทศไทย ตั้งอยู่ตอนกลาง ของทวีปเอเชียอาคเนย์ โดยเฉพาะ อย่างยิ่ง อยู่ในเส้นทางการพาณิชย์ประเทศไทย จึงมีวัฒนธรรม ที่หลากหลาย มาจากตะวันตกและตะวันออก วัฒนธรรมเหล่านี้ ได้หลั่งไหล เข้าสู่ประเทศไทย ซึ่งมีผล ทำให้รูปแบบ ทางประเพณี และศิลปะมีความแตกต่างกันไป

               นาฏศิลป์ไทย นั้นสามารถจะสืบค้นหาถึง ความเป็นมา ได้ว่ามีมาตั้งแต่ ประวัติศาสตร์ของชาติไทย สิ่งที่มุ่งบอกถึงลักษณะเฉพาะของ วัฒนธรรมของ นาฏศิลป์ไทย ทำให้เราได้เห็นวัตถุ ในทางศิลป์ที่มนุษย์ได้ทำขึ้นมากมาย ทั้งวรรณคดี ประติมากรรม จิตรกรรม และอื่นๆ ในแต่ละยุคของประวัติศาสตร์ได้เผยให้เห็นถึงสิ่งที่มีอยู่ รวมถึงความเจริญของมรดกทางวัฒนธรรมของไทย

              

นาฏศิลป์ไทยมีกำเนิดมาจาก   

               ๑.  การเลียนแบบธรรมชาติ  แบ่งเป็น ๓ ขึ้น คือ

               ขั้นต้น  เกิดแต่วิสัยสัตว์ เมื่อเวทนาเสวยอารมณ์ ไม่ว่าจะเป็นสุขเวทนาหรือทุกขเวทนาก็ตาม ถ้าอารมณ์แรงกล้าไม่กลั้นไว้ได้ ก็แสดงออกมาให้เห็นปรากฏ เช่น เด็กทารกเมื่อพอใจ ก็หัวเราะตบมือ กระโดดโลดเต้น เมื่อไม่พอใจก็ร้องไห้ ดิ้นรน              

               ขั้นต่อมา  เมื่อคนรู้ความหมายของกิริยาท่าทางมากขึ้น ก็ใช้กิริยาเหล่านั้นเป็นภาษาสื่อความหมาย ให้ผู้อื่นรู้ความรู้สึกและความประสงค์ เช่น ต้องการแสดงความเสน่หาก็ยิ้มแย้ม กรุ้มกริ่มชม้อยชม้ายชายตา หรือโกรธเคืองก็ทำหน้าตาถมึงทึง กระทืบ กระแทก              

               ต่อมาอีกขั้นหนึ่ง  มีผู้ฉลาดเลือกเอากิริยาท่าทาง ซึ่งแสดงอารมณ์ต่างๆ นั้นมาเรียบเรียงสอดคล้อง ติดต่อกันเป็นขบวนฟ้อนรำให้เห็นงาม จนเป็นที่ต้องตาติดใจคน               

               ๒.  การเซ่นสรวงบูชา  มนุษย์แต่โบราณมามีความเชื่อถือในสิ่งศักดิ์สิทธิ์ จึงมีการบูชา เซ่นสรวง เพื่อขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ประทานพรให้ตนสมปรารถนา หรือขอให้ขจัดปัดเป่าสิ่งที่ตนไม่ปรารถนาให้สิ้นไป การบูชาเซ่นสรวง มักถวายสิ่งที่ตนเห็นว่าดีหรือที่ตนพอใจ เช่น ข้าวปลาอาหาร ขนมหวาน ผลไม้ ดอกไม้ จนถึง การขับร้อง ฟ้อนรำ เพื่อให้สิ่งที่ตนเคารพบูชานั้นพอใจ  ต่อมามีการฟ้อนรำบำเรอกษัตริย์ด้วย ถือว่าเป็นสมมุติเทพที่ช่วยบำบัดทุกข์บำรุงสุขให้  มีการฟ้อนรำรับขวัญขุนศึกนักรบผู้กล้าหาญ ที่มีชัยในการสงครามปราบข้าศึกศัตรู  ต่อมาการฟ้อนรำก็คลายความศักดิ์สิทธิ์ลงมา กลายเป็นการฟ้อนรำเพื่อความบันเทิงของคนทั่วไป 

               ๓.  การรับอารยธรรมของอินเดีย  เมื่อไทยมาอยู่ในสุวรรณภูมิใหม่ๆ นั้น มีชนชาติมอญ และชาติขอมเจริญรุ่งเรืองอยู่ก่อนแล้ว ชาติทั้งสองนั้นได้รับอารยธรรมของอินเดียไว้มากมายเป็นเวลานาน เมื่อไทยมาอยู่ในระหว่างชนชาติทั้งสองนี้ ก็มีการติดต่อกันอย่างใกล้ชิด ไทยจึงพลอยได้รับอารยธรรมอินเดียไว้หลายด้าน เช่น ภาษา ประเพณี ตลอดจนศิลปการละคร ได้แก่ ระบำ ละครและโขน