จากคำสำนวนไทยที่ว่าลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น หมายถึงพ่อแม่เป็นอย่างไร ลูกก็มักจะเป็นอย่างนั้นตรงกับสำนวนฝรั่งที่ว่า " Like Father, Like Son" มันตรงกับฉันอย่างเหลือเชื่อและไม่ได้ตั้งใจ

                ดิฉันเกิดมาในครอบครัวที่รับราชการมาตั้งแต่สมัยคุณปู่ ของคุณปู่ ถ้าตำแหน่งสมัยนั้นก็คงจะเป็นท่านขุนจนปัจจุบันจะหันไปทางไหนทั้งครอบครัวก็ยังคงเป็นเหมือนเดิมตั้งแต่สมัยรุ่นคุณปู่ สมัยเด็กๆคุณพ่อจะบอกเสมอว่าครอบครัวเราน่ะเป็นข้ารับใช้ประเทศ มาหลายต่อหลายอายุคนแล้ว ลูกจงรักชาติ ศาสตร์ กษัติย์ นะลูก เป็นคำที่ฉันจำฝั่งใจตั้งแต่สมัยเด็ก และด้วยความที่เป็นครอบครัวข้าราชการจึงมีความเชื่อของครอบครัวหรือคนสมัยเก่าว่า การทำงานราชการจะมั่นคงไม่ตกงาน จึงทำให้เป็นแรงกดดันอย่างไม่ได้ตั้งใจมาที่ฉันเต็มๆว่า ลูกจะต้องทำงานราชการนะ ลูกจะได้ไม่ลำบากพ่อแม่จะได้หมดห่วงลูก

                พอเริ่มโตขึ้นความรู้สึกก็เปลี่ยนไปตามกาลเวลา ฉันอยากรู้จริงๆว่าตัวเองอยากเป็นอะไรในอนาคต จึงเริ่มคิดว่าตัวเองชอบอะไร โดนส่วนตัวจะเป็นคนชอบถ่ายภาพมาก ตอนอยู่มัธยมก็จะไปเข้ากิจกรรมชมรมถ่ายภาพ  ฉันรู้สึกว่าการถ่ายภาพคือการบันทึกเรื่องราวประวัติศาสตร์ เหมือนว่าการถ่ายภาพ 1 ภาพมันแทนคำพูดได้เป็นล้านคำ พอจบมัธยมก็ได้มีโอกาสสอบเข้าเรียนต่อที่ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี วิชาเอกการถ่ายภาพและภาพยนตร์ เป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตเลยก็ว่าได้ จากการถ่ายภาพเล่นๆ กลายเป็นการศึกษาอย่างจริงจังในระดับปริญญาตรี พอเรียนจบก็ยังไม่มีวี่แววซักนิดว่าจะมาทำงานในระบบราชการ

               

                                                      ถ่ายภาพโดย ศุภวรรณ มัณยานนท์

                พอเริ่มเข้าสู่ชีวิตวัยทำงานได้มีโอกาสไปทำงานที่ บ.ผลิตรายการโทรทัศน์สารคดี เป็นช่วงชีวิตที่เหนื่อย แบบว่าเหนื่อยแบบสุดๆ และสนุกแบบสุดๆเช่นกัน ที่ว่าเหนื่อยคือการทำงานรายการทีวีคือจะไม่มีคำว่าหยุด เราทำงานกันเช้ามากออกกองก็ประมาณตี 4 บางทีเลิกออกอีกทีก็อาจจะตี4 อีกวันเลยก็ได้ทำงานกันแบบว่าทรหดจริงๆ และที่ว่าสนุกมีโอกาสได้เดินทางไปถ่ายรายการเกือบทั่วประเทศได้เจอผู้คนแปลกๆต้องแก้ไขสถานการณ์ได้ตลอดเวลาไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จน วันนึงจุดเปลี่ยนของชีวิตก็เกิดขึ้น บริษัทที่ดิฉันทำงานอยู่เจอภาวะเศรษฐกิจย่ำแย่มากเวลานั้น ทำให้ต้องปิดตัวลง ฉันตกงานอยู่ซักพักนึงพอดีคุณพ่อมาบอกว่าที่โรงเรียนอนุบาลนนทบุรีเขาเปิดรับสมัครครูอยู่ ส่วนตัวก็กล้าๆกลัวๆไม่คิดว่าตัวเองจะไปสอนใครได้ แต่ก็ได้ตัดสินใจไปสมัครดู ปรากฏว่าได้ทำงาน  พอเริ่มทำงานวันแรก ได้ไปยื่น หน้าชั้นเรียน ณ จุดที่ตัวเองเลี่ยงมาตลอด กลายเป็นว่าเหมือนมันเป็นสิ่งที่คุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่เราไม่เคยทำงาน ณ ตรงนี้มาก่อน

                                ทำให้ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่า สำนวนที่เขาว่า ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นนั้นเป็นอย่างไร ต่อจากนี้ไปฉันจะทำหน้าที่ ที่เหมือนได้รับผ่านทางสายเลือดมานี้ให้ดีที่สุดเท่าที่คนๆหนึ่งจะทำได้ค่ะ