นานมาแล้ว ณ ป่าสนแห่งหนึ่ง มีนกเขาและเพื่อน ๆ มากมายบินมาเกาะที่ ขอนไม้ใหญ่ขอนหนึ่ง พวกมันกำลังหาแมลงตัวเล็กกินเป็นอาหาร และมีนกเขา ตัวหนึ่งเอยขึ้นว่า “พวกเราเห็น เจ้านกอินทรีย์ตัวใหญ่ที่มันบินมาจิกกินเพื่อน ของเราไปวันก่อนไหม ถ้าฉันมีโอกาสได้เป็น นกอินทรีย์ตัวใหญ่ ฉันก็จะจับกิน พวกสัตว์ป่าให้อิ่มไปเลย”
พวกนกเขาต่างไม่ชื่นชอบและไม่พอใจนัก เพราะนกอินทรีย์เป็นนกที่ดุร้าย ชอบทำร้ายสัตว์ที่ด้อกว่า พวกเพื่อน ๆ ต่างก็พากันบินหนีจากไป
อยู่มาวันหนึ่ง เจ้านกอินทรีย์ได้บินผ่านมาทางเดิม เจ้านกเขามองไปเห็น มันจึงแอบเฝ้ามองดูกริยา และการกระทำของเจ้านกอินทรีย์ มันพยายามเรียนแบบ
ขนของเจ้านกอินทรีย์ได้ร่วงหล่นลงมาที่พื้น เจ้านกเขารีบบินไปจิกเอามาไว้ แล้วมันก็พยายาม เอาขนของนกอินทรีย์มาปักตามปีกของมัน มันรู้สึกภาคภูมิใจ ที่มันสามารถเป็นนกอินทรีย์ได้
เจ้านกเขานึกสนุก คิดจะลองแกล้งเพื่อน ๆ มันบินเข้าไปใกล้เพื่อนของมัน แล้วบินอย่าง นกอินทรีย์พุ่งเข้าหาเพื่อน พวกเพื่อน ๆ พากันตกใจกลัว นึกว่าเป็นนกอินทรีย์จริง ๆ นกเหล่านั้น พากันบินหนีตายอย่างไม่คิดชีวิต
ส่วนเจ้านกเขา มันนั่งหัวเราะอย่างมีความสุข ที่เห็นเพื่อน ๆ หลงเชื่อว่า มันเป็นนกอินทรีย์จริง ๆ ส่วนเจ้านกเขามันยืนอยู่ที่ขอนไม้ตัวเดียว เพราะพวกเพื่อน ๆ ต่างพากันบินหนีไปหมด
ช่วงที่มันกำลังมีความสุขที่ได้แกล้งเพื่อน ๆ ให้ตกใจกลัว ช่วงนั้นเองที่ทำให้มัน ไม่ได้ทันระวังตัว และทันใดนั้นเองเจ้านกอินทรีย์ ก็บินมาจิกกินมันเป็นอาหาร อย่างสบาย โดยไม่ต้องบินวนหา ให้ยาก

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
การกลั่นแกล้งหรือการทำร้ายผู้อื่นเพียงเพื่อหวังความสนุกสนาน ผลที่ได้รับย่อมพบแต่ความทุกข์ยาก