Provinceวัฒนธรรมสี่ภาษา

 วันรัตน์

ศรีสะเกษ  แดนปราสาทขอม  หอมกระเทียมดี

มีสวนสมเด็จ  เขตดงลำดวน

หลากล้วนวัฒนธรรม  เลิศล้ำสามัคคี

                านวันดอกลำดวนบานงานประเพณีสี่เผ่าไทย 

เอกลักษณ์ทางภาษาของจังหวัดศรีสะเกษ   พร้อมทั้งเสน่ห์ของชาวจังหวัดศรีสะเกษดังคำพูดที่ว่า    ศรีสะเกษคนกันเองไม่ต้องเกรงใจกัน  มีอะไรก็แบ่งปันกันทั่วหน้า คำพูดประโยคนี้คนจังหวัดศรีสะเกษจะพูดกันเป็นประจำเมื่อคนต่างถิ่นเข้ามาท่องเที่ยวในจังหวัดศรีสะเกษ   สมัยก่อนเวลาคนต่างหมู่บ้านหรือต่างถิ่นเดินผ่านเข้ามาในหมู่บ้านชาวบ้านก็จะเรียกกินข้าวกินน้ำ   พักผ่อนให้หายเหนื่อยก่อนแล้วค่อยเดินทางต่อ   ชาวบ้านเรียกทั้ง ๆ  ที่ไม่รู้ว่าเป็นใครมาจากไหนแต่ด้วยความมีน้ำใจของชาวบ้าน  ความเอื้อเฟื้อและจริงใจกับคนทั่วไป   ชาวบ้านที่นี่รักอิสระส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในชนบท  ซึ่งเป็นสังคมเกษตรกรรมจึงอยู่แบบเครือญาติ  นับถือผู้อาวุโส   อาศัยจารีตประเพณี  และวัฒนธรรมดังเดิมเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิต  

 

        จังหวัดศรีสะเกษยังมีภาษาที่เป็นภาษาพื้นเมืองใช้กันหลายภาษาทั้งอดีตและปัจจุบันภาษาที่ใช้คือ  ภาษาไทยอีสาน  ภาษาเขมร  ภาษาส่วย  ภาษาเยอ  ชาวบ้านที่พูดภาษาไทยอีสานอยู่ในท้องที่  อำเภอเมือง  อำเภออุทุมพรพิสัย  อำเภอราษีไศล อำเภอศิลาลาด  อำเภอกันทรารมย์  อำเภอกันทรลักษ์ ฯลฯ  และชาวพื้นเมืองที่พูดภาษาเขมร  ได้แก่  อำเภอขุนหาญ  อำเภอขุขันธ์  อำเภอภูสิงห์  อำเภอปรางค์กู่  และอำเภอกันทรลักษณ์ บางส่วน   นอกนั้นยังมีชนพื้นเมืองที่พูดภาษาส่วย  ภาษาเยอ   อยู่ในท้องที่ไม่มากนัก  

 

ประเพณีท้องถิ่นปัจจุบัน  ประชาชนในจังหวัดศรีสะเกษยังยึดมั่นประเพณีเก่าแก่ที่สืบทอดกันมาช้านาน  มีการจัดงานประเพณีในโอกาสต่าง    เป็นประจำ  เช่น  งานลอยกระทง  งานแห่เทียนเข้าพรรษา  งานบุญบั้งไฟ  งานบุญข้าวสาร ( งานเดือนสิบสอง )  งานวันดอกลำดวนบานงานประเพณีสี่เผ่าไทย  (เดิมเรียกว่างานเทศกาลดอกลำดวนบาน)  งานเทศน์มหาชาติ  งานบุญข้าวจี่  เนื่องจากงานประเพณีเหล่านี้คนอีสานจะใช้คำนำหน้าว่า  บุญ  เพื่อมุ่งทำนุบำรุงศาสนา  หรือประกอบคุณความดี  ซึ่งลักษณะเด่นของชาวชนบท   คือ   ความสามัคคีช่วยเหลือกันเป็นอย่างดี เมื่อยามมีเทศกาลต่าง ๆ ชาวชนบทจึงพูดเสมอว่า ไปเอาบุญ  (สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดศรีสะเกษ,2551) 

 

 


 ทีมาข้อมูล : http://www.sisaket.go.th