วันนี้ข้าพเจ้านำเรื่องราวเกี่ยวกับชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศไทยมาฝากกันนะคะ ลองดูซิว่าจะน่าสนใจเหมือนเผ่าเมาฬีของประเทศนิวซีแลนด์หรือเปล่าน้า....

ชนกลุ่มน้อย หมายถึง ชนเผ่า หรือคนต่างเชื้อชาติที่อาศัยรวมกันกับชนเผ่าอื่นที่มีจำนวนมากกว่า หรือมีจำนวนน้อยเมื่อเทียบกับชนกลุ่มใหญ่ของประเทศไทย  เป็นชนกลุ่มที่มีความแตกต่างจากชนส่วนใหญ่ในด้านต่างๆ กลุ่มชนที่ได้ชื่อว่าชนกลุ่มน้อยนั้น มักจะเป็นกลุ่มชนที่อพยพมาจากประเทศอื่นและเข้ามาพักอาศัยอยู่ชั่วคราว

กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย ได้ให้คำจำกัดความชนกลุ่มน้อยว่า กลุ่มชนที่ไม่ใช่คนไทย มีจำนวนน้อยกว่าเจ้าของประเทศ และมีวัฒนธรรมแตกต่างกันไป อาศัยอยู่ในประเทศไทย อาจเป็นชนกลุ่มน้อยดั้งเดิม เช่น ชาวเขา หรือเป็นผู้อพยพเข้ามา หลบหนีเข้าเมือง หรือเข้ามาพักชั่วคราว รวม 11 กลุ่ม คือ

1.    ญวนอพยพ คือ คนเวียดนามที่หนีการปราบปรามของฝรั่งเศสในปี พ.. 2488 – 2489 มาอาศัยอยู่ในพื้นที่ 13 จังหวัดของประเทศไทย คือ นครพนม มุกดาหาร หนองคาย อุบลราชธานี อุดรธานี ยโสธร สกลนคร ปราจีนบุรี สุราษฎร์ธานี พัทลุง หนองบัวลำภู สระแก้ว และอำนาจเจริญ

2.       จีน แบ่งเป็นหลายกลุ่มย่อย ดังนี้

2.1  อดีตทหารจีนคณะชาติ (อดีต ทจช.) คือ อดีตทหารกองพล 93 และครอบครัวของจีนไต้หวัน ที่หลบหนีจีนคอมมิวนิสต์เข้ามาในเขตจังหวัดเชียงใหม่ เชียงราย และแม่ฮ่องสอน ตั้งแต่ปี พ.. 2497

2.2   จีนฮ่ออพยพ คือ คนจีนอพยพพร้อมครอบครัวตั้งแต่ปี พ.. 2493 – 2504 ในจังหวัดเชียงใหม่ เชียงราย และแม่ฮ่องสอน

2.3  จีนฮ่ออิสระ คือ คนจีนที่อ้างว่าเป็นญาติของ 2 กลุ่มแรก หรือ หลบหนีเข้าเมืองเองบ้าง ตั้งแต่ พ.. 2505 – 2532 ปัจจุบันถูกควบคุมให้อยู่ภายในพื้นที่จังหวัดเชียงใหม่ เชียงราย แม่ฮ่องสอน และพะเยา ทั้งนี้รัฐยังถือว่ากลุ่มนี้เป็นผู้หลบหนีจากประเทศจีน ไม่มีนโยบายจะให้สัญชาติเหมือนกับจีนฮ่อ 2 กลุ่มแรก

3.    อดีตโจรจีนคอมมิวนิสต์มลายา (อดีต จคม.) คือ กลุ่มผู้ร่วมพัฒนาชาติไทย ที่เคยร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์มลายาเก่า ในจังหวัดยะลา นราธิวาส และสงขลา และได้เข้ามอบตัวต่อทางการไทยเมื่อปี พ.. 2530

4.    ไทยลื้อ คือ คนเชื้อสายไทยในแคว้นสิบสองปันนา มณฑลยูนนาน ประเทศจีน ที่อพยพมาอยู่ในเขตจังหวัดเชียงใหม่ เชียงราย และพะเยา เมื่อประมาณ 300 ปีมาแล้ว

5.    ลาวอพยพ คือ คนลาวจากประเทศลาวที่อพยพมา โดยเฉพาะหลังปี พ.. 2517 ที่ลาวมีการเปลี่ยนแปลงการปกครอง โดยกระจายอยู่ในจังหวัดหนองคาย อุบลราชธานี เลย อุตรดิตถ์ นครพนม มุกดาหาร พะเยา เชียงราย และน่าน

6.    เนปาลอพยพ คือ คนเนปาลที่อยู่ในพม่าสมัยเป็นอาณานิคมของอังกฤษ และถูกขับไล่ออกมาหลังจากพม่าได้รับอิสรภาพ ปัจจุบันรัฐจำกัดพื้นที่ให้อยู่ในอำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรีเพียงแห่งเดียว

7.       ชนกลุ่มน้อยชาวพม่า  แบ่งออกเป็น 4 กลุ่ม ดังนี้

7.1  ผู้พลัดถิ่นสัญชาติพม่า คือบุคคลจากประเทศพม่าหลายเชื้อชาติที่อพยพเข้ามาก่อนวันที่ 9 มีนาคม 2519 หลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองมาเป็นระบอบสังคมนิยมของรัฐบาลนายพลเนวิน โดยอาศัยอยู่ในจังหวัดเชียงใหม่ เชียงราย ตาก แม่ฮ่องสอน กาญจนบุรี ราชบุรี ประจวบคีรีขันธ์ ชุมพร และระนอง

7.2   ผู้หลบหนีเข้าเมืองสัญชาติพม่า คือผู้หลบหนีเข้าเมืองหลัง 9 มีนาคม 2519

7.3  ผู้ใช้แรงงานจากพม่า คือบุคคลสัญชาติพม่า ที่เข้ามาใช้แรงงานตามแนวชายแดน และอาศัยอยู่กับนายจ้าง โดยรัฐบาลมีนโยบายผ่อนผันให้อาศัยอยู่ในประเทศไทยได้ชั่วคราว

7.4  ผู้หลบหนีจากการสู้รบในพม่า คือ บุคคลเชื้อชาติต่าง ๆ ซึ่งหลบหนีการปราบปรามชนกลุ่มน้อยของรัฐบาลทหารพม่ามาอยู่ในพื้นที่ศูนย์พักพิงต่าง ๆ ในจังหวัดแนวชายแดนติดกับประเทศพม่า

7.5   นักศึกษาพม่าที่หลบหนีการปราบปรามของรัฐบาลพม่า เริ่มเข้ามาเรียกร้องประชาธิปไตยเมื่อปี พ.. 2531

8.    ผู้อพยพเชื้อสายไทยจากเกาะกง ประเทศกัมพูชา คือคนไทยจากเกาะกง ซึ่งแต่เดิมเคยเป็นดินแดนของไทย เมื่อปี พ.. 2517 กัมพูชามีการเปลี่ยนแปลงการปกครอง จึงได้อพยพเข้ามาอยู่ในจังหวัดตราด ตามมติคณะรัฐมนตรีวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2534 ให้บุคคลเหล่านี้แปลงสัญชาติเป็นไทยได้ แต่ยังคงเหลือที่พิสูจน์ไม่ได้แน่ชัดว่าเป็นคนไทยหรือไม่อีกจำนวนหนึ่ง

9.       ผู้หลบหนีเข้าเมืองจากกัมพูชา  คือคนเชื้อสายกัมพูชาที่อพยพเข้ามาประเทศไทย

10.  ผู้พลัดถิ่นพม่าเชื้อสายไทย คือคนไทยที่อาศัยอยู่ในดินแดนที่ถูกอังกฤษปักปันเขตกลายเป็นของพม่า หรือคนไทยที่เข้าไปทำงานในพม่าเมื่อ 40 – 50 ปีก่อน เมื่อประเทศพม่ามีความไม่สงบบ่อยครั้ง ก็ได้อพยพกลับมาประเทศไทย โดยอยู่ในเขตจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ระนอง ตาก และชุมพร มีจำนวนประมาณ 7,849 คน รัฐบาลไทยมีนโยบายให้แปลงสัญชาติได้เช่นเดียวกับคนไทยจากเกาะกง

11.  บุคคลบนพื้นที่สูงและชาวเขา คือชนกลุ่มน้อยที่ตั้งถิ่นฐานบริเวณป่าเขาในพื้นที่ภาคเหนือและภาคตะวันตกรวม 20 จังหวัด คือ เชียงใหม่ เชียงราย แม่ฮ่องสอน ลำพูน ลำปาง พะเยา ตาก สุโขทัย น่าน กำแพงเพชร แพร่ พิษณุโลก เพชรบูรณ์ เลย อุทัยธานี กาญจนบุรี สุพรรณบุรี ราชบุรี เพชรบุรี และประจวบคีรีขันธ์ โดยแบ่งเป็นเผ่าสำคัญ 9 เผ่า คือ ม้ง อีก้อ(อาข่า) เย้า(เมี่ยน) กะเหรี่ยง ลีซอ(ลีซู) มูเซอ(ลาหู่) ลัวะ ถิ่น ขมุ และนอกจากนี้ยังแบ่งชาวเขาออกเป็น 2 กลุ่ม ดังนี้

(1)    ชาวไทยภูเขา คือ ชาวเขาที่มีถิ่นฐานดั้งเดิมในประเทศไทย เป็นคนไทยบางกลุ่มได้รับการพิจารณาให้สัญชาติไทยแล้ว แต่บางกลุ่มยังไม่มีหลักฐานทางทะเบียนราษฎร์ เนื่องจากตกสำรวจ หรือมีถิ่นที่อยู่ห่างไกล ไม่สามารถติดต่อกับทางราชการได้ ซึ่งต้องดำเนินการตามระเบียบสำนักทะเบียนกลาง ว่าด้วยการพิจารณาลงรายการสถานะบุคคลในทะเบียนราษฎรให้แก่บุคคลบนพื้นที่สูง พ.ศ.2543

(2)    ชาวเขาอพยพออกจากนอกประเทศ แม้ลูกหลานที่จะเกิดมาในประเทศไทยก็ไม่ได้รับสัญชาติไทย เพราะผลพวงของพระราชบัญญัติสัญชาติ พ.ศ.2508 แก้ไข(ฉบับที่ 2) พ.ศ.2535 ซึ่งปัจจุบันทางราชการได้กำหนดคุณสมบัติให้บางกลุ่มสามารถไปขอสถานะบุคคลต่างด้าวเข้าเมืองถูกกฎหมายแล้ว

***การแบ่งกลุ่มชาวไทยภูเขาตามลักษณะภาษา  มี  3  กลุ่ม  คือ
1.
  กลุ่มจีน ทิเบต  มี  มูเซอ  ลีซอ   อีก้อ  และกลุ่มภาษากะเหรี่ยง
2.
  กลุ่มออสโตร-อาเซีย  คือ  กลุ่มภาษา  มอญ  เขมร  ได้แก่ ลัวะ  ขมุ  ถิ่น พวกมลาบรีหรือผีตองเหลือง
3.  กลุ่มออสโตร- ไทย  มี แม้ว(ม้ง)

***นอกจากนี้ยังแบ่งชนกลุ่มน้อยได้อีกลักษณะหนึ่ง คือ แบ่งตามลักษณะการแบ่งชนกลุ่มน้อยตามกฎหมายระหว่างประเทศ คือ

1. ชนกลุ่มน้อย (Minorities) ในประเทศไทย

2. ชนท้องถิ่นดั้งเดิม (Indigenous peoples) ในประเทศไทย

                  ชนกลุ่มน้อย ในประเทศไทย นอกจากความเข้าใจทั่วๆ ไป ก็ได้มีความพยายามในการให้ความหมายของคำว่าชนกลุ่มน้อยไว้ เช่น ให้หมายถึง กลุ่มชนที่อพยพเข้ามาอยู่รวมกันในดินแดนของประเทศไทยโดยกลุ่มชนนั้นยังมีความผูกพันระหว่างกันในด้านเชื้อชาติ ภาษา ศาสนา ขนบธรรมเนียมและความเป็นอยู่อย่างเดียวกัน แต่แตกต่างกับประชาชนส่วนใหญ่เจ้าของประเทศ และชนกลุ่มนั้น ๆ มีความรู้สึกในด้านจิตใจของตนเองถึงความแตกต่างดังกล่าว

ชนท้องถิ่นดั้งเดิม เป็นกลุ่มชนที่ยังคงลักษณะวัฒนธรรมประเพณีที่มีมาตั้งแต่ดั้งเดิม แต่ก็มีบางกลุ่มชนที่มีการผสมผสานวัฒนธรรมของคนไทยจนกลมกลืนแทบเป็นวัฒนธรรมเดียวกัน เช่น ไทยจีน ไทยมาเลย์ ไทยโซ่ง ฯลฯ ซึ่งจากความเป็นมาทางประวัติศาสตร์สามารถแบ่งตามลักษณะของการอาศัยอยู่ในประเทศไทยดังนี้

1. ญัฮกุ้ร (Nyahkur)

2. มอเก็น หรือชาวเล (Morken)

3. ซาไก หรือสินอย เงาะ ชาวป่า (Sakai, Senoi)

4. ชอง (Chong)

5. เซมัง หรือเงาะป่า (Semang)

6. ลัวะ (Lua)

7. ไทเขิน (Tai Kheun)

8. มลาบรี หรือผีตองเหลือง (Mlabri , phi tongn luang)

9. ละว้า

10. กะเหรี่ยง

11. ไทยเบิ้ง

12. ไทยมลายู หรือไทยมาเลย์ หรือไทยมุสลิม

        โดยเหตุที่ชนท้องถิ่นดั้งเดิมที่เป็นไทยมลายู หรือไทยมาเลย์ หรือไทยมุสลิมเป็นชนกล่มน้อยที่มีจำนวนมากในประเทศไทย และปรากฏกรณีความไม่สงบเป็นระยะ ๆ ตลอดมา จนเกิดเป็นสถานการณ์ที่รุนแรงยิ่งขึ้น จึงควรทราบถึงความเป็นมาของชนท้องถิ่นดั้งเดิมประเภทนี้เพื่อประกอบการวิเคราะห์สิทธิของชนกลุ่มน้อยต่อไป         ไทยมลายู หรือไทยมาเลย์ หรือไทยมุสลิม ชนกลุ่มกลุ่มนี้เรียกชื่อรวม ๆ ว่าเป็นคนไทยที่อาศัยอยู่ในสี่จังหวัดภาคใต้ อันประกอบด้วย จังหวัดปัตตานี ยะลา นราธิวาส และสตูล แทนที่จะเรียกกันเป็นจังหวัดมีสภาพสังคมและวัฒนธรรมบางอย่างแตกต่างไปจากคนไทยในภาคอื่น ๆ เช่น การนับถือศาสนา การแต่งกาย การใช้ภาษาพูด ขนบธรรมเนียมประเพณี และเคยมีอิสระในการปกครองในฐานะประเทศราชมาด้วยกันหรือภายใต้อาณาจักรเดียวกัน

 

 

สาเหตุการอพยพของชนกลุ่มน้อย

1.       พื้นที่ทำกินไม่เพียงพอต่อความต้องการของประชากร

2.       เกิดการไล่ที่อยู่อาศัยของชนกลุ่มน้อย

3.       เนื่องจากชนกลุ่มน้อยจะอาศัยบริเวณเขตป่าสงวนจึงจำเป็นต้องย้ายที่พักอาศัย

4.       เกิดสงครามแบ่งแยกดินแดน

5.       เพื่อเอาตัวรอดจากสงคราม

 

 

 

ขอขอบคุณเวปไซด์ดีดีที่เอื้อเฟื้อข้อมูล

 http://st.mengrai.ac.th/users/doremon/06_EAKKASIT/1.htm

http://www.oknation.net/blog/print.php?id=168560

 http://www.panyathai.or.th